 Jacy są Aborygeni - mieszkańcy slumsów? Są mrukliwi i milczący? Bardziej niż swoją kulturą interesują się telewizją i teledyskami czarnych raperów? Jeśli tak, to dlaczego i czy w ogóle można ich szanować, nie mówiąc już o darzeniu sympatią? Powieść reporterska Mateusza Marczewskiego to coś więcej, niż próba odpowiedzi na te i podobne pytania. To próba nakreślenia obrazu Aborygenów, ich kultury i sposobu widzenia świata.
Ta książka to absolutna perła literacka w swoim gatunku. Bruce Chatwin, europejski klasyk literatury faktu, byłby dumny z polskiego autora, który kilkadziesiąt lat po nim wyruszył w jakże własną podróż śladem »ścieżek śpiewu.
„Niewidzialni” to pozycja niezwykła. Pozwala czytelnikowi oderwać się od codzienności, zwolnić, zamyślić i wraz z dźwiękami tradycyjnego, aborygeńskiego didge unieść nad ziemię i dryfować w czasie i przestrzeni, poznając prawdziwą Australię. Kontynent niezwykły, gdzie na każdym kamieniu, drzewie czy porzuconej beczce po ropie zapisana jest niezwykła historia, widzialna tylko dla tych, którzy są gotowi, by ją zobaczyć.
|
|
|
|
 Wzruszająca historia Clary Kramer, która cudem ocalała z piekła Holokaustu. Gdy w 1942 roku do Żółkwi wkraczają niemieckie wojska, życie nastoletniej Klary i jej rodziny zmieniło się w piekło. Wiedząc o nadciągającej zagładzie ojciec dziewczynki poszukuje ocalenia dla bliskich - gdy zawodzą wszyscy przyjaciele, z nieoczekiwaną pomocą przychodzi Volksdeutch Beck. Dzięki niemu pod podłogą jednego z domów powstaje schron, który ocali życie osiemnastu osób.
Wojna Klary to piękna i dobrze napisana historia o miłości, śmierci, dobru i wojnie jako doświadczeniu prywatnym. Dotyka ona dziejów Polski i Ukrainy oraz problemów związanych z polsko-żydowską przeszłością. Jest to także próba odpowiedzi na pytanie: czy o Holocauście można coś jeszcze napisać? Tak, ponieważ każde istnienie, życie i śmierć są fenomenem, jedynym i niepowtarzalnym.
Każdy, kto dba, bądź chce zadbać o swoją edukację w zakresie eksterminacji Żydów podczas II Wojny Światowej, powinien obowiązkowo sięgnąć po tę pozycję.
|
|
|
|
Na świecie ukazuje się co tydzień niezliczona ilość książek. O znakomitej większości z nich nigdy nie usłyszymy. Najgłośniejsze zostaną zapomiane po kilku lub klilkudzisięciu latach. Znikomy ułamek (tak znikomy, że nawet z punktu widzenia statystyki nie warto o nim mówić) przejdzie do historii literatury. Czy w tej sytuacji nie powinniśmy krzewić kultury poprzez propagowanie ciekawego piśmiennictwa w nowoczesnych środkach przekazu.