|
(11.09.1838 - 2.08.1897) - polski poeta. Pochodził z rodziny szlacheckiej, syn uczestnika powstania listopadowego, zesłańca. Sam brał czynny udział w powstaniu styczniowym. Po jego upadku przebywał za granicą.
Poezja Asnyka była znamiennym wyrazem świadomości pokolenia, które przeżyło upadek powstania styczniowego. W pierwszym okresie (1864-1872) dominowała w niej nuta skrajnego pesymizmu, a głównym tematem był los wygnańców z "ojczystego brzegu", którzy w wyniku klęski narodu stracili sens życia. Poeta przeciwstawiał przeszłość teraźniejszości, mówił o więzi ze światem grobów i o osamotnieniu w świecie żyjących.
W drugim okresie (1880-1994) twórczość Asnyka nasyca się treścią filozoficzną. Niepodległościowe idee przeszłości potraktował poeta jako spuściznę, która stanowić będzie fundament dla przyszłych pokoleń. Najpełniejszy przegląd takich poglądów zawiera cykl sonetów „Nad głębiami”.
Istotną rolę w twórczości poety odegrały tez utwory o tematyce tatrzańskiej (W Tatrach), wiersze poświęcone współczesnym problemom społecznym oraz satyry zwrócone w kierunku polityki stańczyków.
Język poezji Asnyka, poza okresem młodzieńczym, odznacza się jasnością i prostotą. Obfitość prozaizmów, oszczędność metafor oraz operowanie konstrukcją zdań rozwiniętych, zbliżają go języka współczesnej publicystyki. Kunszt poetycki przejawia się tu głównie w wersyfikacji, wyszukanych rymach oraz urozmaiconej budowie strof. |