|
autor: Jan Rosół
Dokonując wstępnej typologii polskiego dramatu emigracyjnego po 1939r., Dobrochna Ratajczakowa dzieli ów dramat na dwa zasadnicze, biegunowo przeciwstawne sobie nurty: kontynuacji i kontestacji. Pierwszy z nich, zdecydowanie dominujący, jest głęboko zakorzeniony w tradycji polskiego romantyzmu. Odwołuje się często do międzywojennych doświadczeń skamandrytów i obejmuje twórczość nacechowaną ideologicznie, służebną, uwikłaną w sieć artystycznych ograniczeń i zniewoleń, na które zostały przełożone zarówno sceniczne zależności dramatu, jak ideologiczne i polityczne przymusy uchodźstwa. Twórczość dramatyczna reprezentująca drugi z wymienionych wyżej nurtów zrywa z postulatem uległości wobec narodowego mitu, walczy o swą autonomię poprzez otwarcie się na dwudziestowieczne doświadczenia europejskich awangard. Stanowi ona jednak pod względem ilościowym margines twórczych poczynań polskiej emigracji.
|
|
Czytaj więcej...
|
